طراح قالب:
رضا امین زاده
Powered By
BLOGFA.COM
سفر نامه ی نوروزی
مهندس حشمتاله طبرزدی مدیر مسئول هفتهنامهی
توقیف شدهی پیام دانشجو
«فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک بسپارند تا اجزای بدنم، ذرات خاک ایران را تشکیل دهد.» از سخنان کوروش بزرگ
سفر نامه ی نوروزی
مهندس حشمتاله طبرزدی مدیر مسئول هفتهنامهی
توقیف شدهی پیام دانشجو
«فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک بسپارند تا اجزای بدنم، ذرات خاک ایران را تشکیل دهد.» از سخنان کوروش بزرگ
بهترين های سال 1388 خورشيدی ـ سال 2548 پاسارگاد
در ارتباط با حفظ ميراث های فرهنگی و طبيعی ملی و بشری 
ايرانزمين
برگزيده شده از سوی بنياد ميراث پاسارگاد
|
|
نوروز، بزرگترين جشن ملی و جهانی ايرانيان بر شما شاد باد
|
|
گفتگوی اختصاصی سکولاريسم نو
وقتی قوهء قضائيۀ ايدئولوژيك باشد
در همۀ برخوردهای خود با قوهء قضائيه، تجربۀ اصلي من اين بود كه همه جا زور بر قانون حاكم بود و از آن بدتر اينكه زور و خشونت از طريق ايدئولوژي و تحت لوای به اصطلاح «حفظ نظام»، موجه جلوه داده مي شد. يعنی خشونت و زور در خدمت حاكميت دينی قرار داشت، دين موجه ساز خشونت بود، و قانون هم فقط ابزاری ظاهری برای موجه ساختن اعمال زور و تهيهء «کلاه شرعی و قانونی» برای آن بشمار می رفت. و، در اين ميان، اين انسانيت و حقوق بشر بود که بازندۀ اصلي اين ماجرا محسوب می شد... بخش اول زندان نه سالهء من متضمن روزهای بلند تنهائی مطلق بود، و من در آن روزها و ماه هاي طولاني كه در سلول انفرادي ام گرفتار بوده و از هر نوع ارتباط با دنیای بيرون منقطع شده بودم، دائماً دربارۀ مسائل فلسفی و سياسی مختلف مي انديشيدم...
هموطنان و ياران عزيز
به سهم خود از حقوق انسانی و دموکراسی خواهی آقای حشمت طبرزدی پشتيبانی می کنم و از همدلان خويش نيز می خواهم تا مشترکاً و متحداً در مقابل حکومت جهل و ديکتاتوری ايستادگی کنيم.
حسن ماسالی
تغییر زمین وتغییر زمان 
مردم شریف و آزاده ی ایران، برادران و خواهران هم میهن، بهار دیگری از راه رسیده است. قدومش را مبارک داشته، به یکایک شما هم میهنان عزیز تبریک عرض نموده و برای شما سال خوشی را آرزو می نمائیم.
از دیرباز مردم ایران با استقبال از « نوروز» یا « روز نو» که آغاز دیگری از چرخه ی چرخان و شگفت انگیز زندگی است ، به جشن و شادمانی می پرداختند و همگام با آن زندگی جدیدی را شروع می کردند. به ویژه در آن روزگاران اولیه که مناسبات انسان با طبیعت بسیار حسنه تر از امروز بود و طبیعت پناهگاه امن انسان به حساب می آمد و با خوشی های آن خوش بود و نا ملایمات آن را به کمک دانش و فن هماهنگ با خود طبیعت قابل تحمل می کرد.
امروزه با کمال تاسف مناسبات نامناسب انسان ها با همدیگر به معنای عام ، حتی مناسبات او با طبیعت را هم تحت سیطره در آورده و به تخریب گسترده ی محیط زیست انجامیده است و طبیعت دیگر یار و یاور انسان نیست
بغض تمام وجودم را گرفته. حسی مرکب از سکوت و عصبانیت. سکوتی که یک پرسش آنرا موجب می شود. این سرنوشت پس از امید منتظر کدامینمان است و عصبانیت از اینکه تا کی سکوت؟ حالم به هم می خورد از ..............حقیقتا نمی توام بنویسم. در این ظلمات رزالت قفل شده ام. تا پیش از شنیدن خبر رفتن امید می توانستم بگویم، امروز یکی از بهترین روزها برایم رقم خورد، اقلا پس از یک سال.
هنوز سوالات و نگرانی های مطرح شده در جریان مرگ های رازآلود زندانیانی همچون زهرا کاظمی و اکبر محمدی و ولی الله فیض مهدوی و ابراهیم لطف الهی و زهرا بنی یعقوب و به طور کلی دغدغه ی سلامت زندانیان سیاسی و شکنجه آنها در زندان های جمهوری اسلامی بی پاسخ مانده بود که دوازده روز پیش مرگ مشکوک زندانی سیاسی، امیر ساران در زندان رجایی شهر کرج دوباره بر این نگرانی ها دامن زد و حالا امروز می شنویم که یک زندانی سیاسی دیگر به نام امید رضا میر صیافی در زندان اوین جان سپرد. بی آنکه بدانیم در بهداری زندان بر جسم امید رضا چه گذشت و چرا مسئولان زندان تا این اندازه غیرمسئولانه و بی تفاوت اند نسبت به جان زندانیان سیاسی، اما نویسنده این سطور که خود مدتی در زندان های جمهوری اسلامی بسر برده، بر این باور است که جان زندانیان (سیاسی یا عادی) برای مدیران زندان بی ارزش است و آنها خود را مسئول درمان جدی زندانیان نمی دانند!
![]( <a href=http://irapic.com/view/mirsiyafi-icon.jpg.html title="mirsiyafi-icon.jpg"){kind=icon}
![]( .jpg.html title="mirsiyafi-icon.jpg"){kind=icon}
شب عید نوروز،مرگ میر صیافی تسلیت به انسانیت-روابط عمومی جبهه ی دموکراتیک ایران مرگ میر صیافی را باید به انسانیت تسلیت گفت.روز گذشته زندانیان سیاسی همبند امید رضا میر صیافی،اندوهگنانه خبر درگذشت این وبلاگ نویس را به بیرون از زندان رساندند. حتما می دانید که اولین کسانی که در چنین شرایطی بیش از همه ازرده و اندوهگین می شوند همین همبندان هستند. کسانی که با او زندگی کرده و عملا به صورت یک خانواده در می ایند. عباس خرسندی،سعید درخشندی،حمید رضا محمدی،فرزاد کمانگر،حسام فیروزی،کبود وند و دهها زندانی دیگر.به راستی که مردن یک انسان در زندان بسیار سخت است. یک تراژدی است. زهرا کاظمی،زهرا بنی یعقوب،اکبر محمدی،حجت زمانی،عبد الرضا رجبی،امیر حشمت ساران ،امید رضا میر صیافی و...چه ناگوار است هر روز بدنامی بیشتر
کوروش گلنام 
دوشنبه 26 اسفند 1387 ـ 16 مارس 2009
رفتار وزارت اطلاعات و ماموران امنیتی حکومت اسلامی با مهندس حشمت الله طبرزدی و خانواده او یک بار دیگر آشکارا این حقیقت بارها به میان آورده شده را تایید می کند که این حکومت اخلاق ومنش انسانی را به تباهی کشیده است.
اکنون خانواده طبرزدی دوباره مورد فشار و تهدید است
آگاهینامه جنبش آذربایجان  |
 |
 |
|
بمناسبت انتشار نامه مهندس حشمت الله طبرزدی به رهبر جمهوری اسلامی |
درتب و تاب رقابت های بس شگرف!! انتخابات ریاست جمهوری و در لابلای خبرهای خاتمی آمد، خاتمی آمد و رفت، کروبی آمده بود و خواهد ماند؟ موسوی آمد که بماند و بشود رییس جمهور مردم ایران؟ می شنویم و می خوانیم که وزارت اطلاعات این روزها دست به کار شده و به صورت تلفنی و یا با فرستادن پیک به فعالین سیاسی سکولار پیام هشدار می دهد و آنها را به گوشمالی و بازداشت شدن تهدید می کند که البته این گونه اخبار آنچنان مورد توجه رسانه هایی که مشغول امر مهم انتخابات هستند نیست!
چون می نخوری طعنه مزن مستان را
بنیاد مکن تو حیله و دستان را
تو غره بدان مشو که می،می نخوری
صد لقمه خوری که می غلام است آن را (خیام)
زنگ تلفن همراهم به صدا در آمد. شماره ای نداشت.شخصی آن سوی خط شروع به تهدید کرد. می گفت: تا کنون با تو مدارا کرده ایم. گزارشات مختلفی از فعالیت های سیاسی شما به دست ما رسیده است. پارسال همکاری با حزب دموکرات(عباس خرسندی) و ارتباط با گروهک های دیگر و امسال علاوه بر آن گزارشاتی مبنی بر فساد اخلاقی ِ شما نیز دریافت کرده ایم که متاسفانه اسناد و مدارک !! بسیاری داریم. جل الخالق! می گفت ما پلیس امنیت نیز هستیم. مدام تهدید می کرد. می گفت: گمان نکن که پدرت به رحمت خدا رفته است و می توانی در ِ مغازه ی پدرت مشغول کار شوی.
نامه ی مهندس طبرزدی را که به آیت الله خامنه ای خواندم،گریه ام گرفت. نه به خاطر ِ تنگناهایی که سا ل هاست از سوی ارباب قدرت بر او و خانواده اش تحمیل می شود که او به قول شاملو " شیرآهنکوه مردی" است که نمی هراسد. از تکرار تاریخ گریه ام گرفت. از اینکه هنوز بعد از قرن ها که از زمانه ی حافظ گذشته است با مشکلاتی دست به گریبانیم که لسان الغیب با زبان زیبایش به تصویر کشیده است. با معضلاتی دست و پنجه نرم می کنیم که مولانا و خیام و سعدی داشته اند و این بسیار درد آور است. هنوز باید حافظ وار بگوییم که " جریده رو که گذرگاه عافیت تنگ است".باید چون مولانا یکدیگر را پند دهیم که :
پيامی به همهء سازمان ها و احزاب و شخصيت های سياسی: 
مراقب باشيد! نوبت شما هم خواهد رسيد
اسماعيل نوری علا
بعنوان يک نويسندهء فعال در زمينه های اجتماعی و سياسی، و يکی از باورمندان به اصول مندرج در اعلاميهء حقوق بشر، از شما، چه در داخل و چه در خارج کشور، مجدانه تقاضا می کنم نامهء تلخ آقای مهندس حشمت الله طبرزدی را آنگونه بخوانيد که خود را بجای ايشان فرض کنيد؛ تصور کنيد که حراميان تا در خانهء شما آمده اند و می خواهند همسر شما را ـ که در هيچ فعاليتی شرکت نداشته ـ با خود ببرند. پيش آمدن اين وضعيت، در اوضاع کنونی ايران، برای هيچکس ناممکن نيست و اگر شما اکنون در مورد وضعی که برای مهندس طبرزدی پييش آمده خاموش بنشينيد، در واقع، اعلام رضايت کرده ايد که مأموران وزارت اطلاعات با اعضاء خانوادهء شما نيز هر کاری که بخواهند انجام دهند. دوستان! نتايج اين گفتهء خسران بار هزاربار تکرار شده را بياد آوريدکه ?اين شخص به گروه ما ربطی ندارد?. در ديکتاتوری هميشه برای همه نوبتی در تظر گرفته شده است. پس، هم اکنون، برای حفظ حريم خانوادهء خود هم که شده، بايد صدا برداريد و، چه طبرزدی را دوست داشته باشيد و چه نه، نسبت به اين حرکت زشت و غيرانسانی مأموران ولی فقيه اعتراض کنيد. بقول سعدی: ?حرم در پيش است و حرامي در پس. اگر رفتي بردی وگر خفتي مُردی!?
برگزاري مجلس ياد بود امير ساران توسط جمعي اززندانيان سياسي پيشين
كيانوش سنجري
عصر یکشنبه 25 اسفند 1387 خانم الهه نازجو همسر امیر ساران به صورت تلفنی مهمان مجلس یادبودی بود که توسط جمعی از زندانیان سیاسی پیشین ایران در دانشگاه جورج واشینگتن در آمریکا برگزار شد. او مانند همیشه که در مورد وضعیت همسرش با رسانه های فارسی زبان سخن می گفت، این بار نیز با کلامی استوار از مبارزات بر حق همسرش سخن گفت و مرگ امیر ساران را "اعدام خاموش" نامید.
عصرديروز(دوشنبه) تني چند از اعضاي شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران درمنزل حشمت اله طبرزدي حضور يافتند. دكترجواد امامي، پرويزسفري ، محمد مسعود سلامتي و مهندس محمد ميرابراهيمي در زمره ملاقات كنندگان ديروز با مهندس طبرزدي بودند.
شايان گفتن است درپي احضارهاي (غیرقانونی) تلفني هفته های اخیر خانم محبوبه علي نقيان همسرمهندس طبرزدي به دفترپيگيري هاي وزارت اطلاعات كه با مخالفت طبرزدي و خانواده اش مواجه شد. روزيكشنبه نیز فردي كه خود را مامورابلاغ احضاريه ازسوي شعبه 2 دادگاه انقلاب معرفي مي كرد با مراجعه به خانه طبرزدي اعلام كرد همسر وي جهت پاره اي مذاكرات!! و نه به عنوان متهم به دادگاه احضارگرديد. همين فرد بعد از ظهر روز دوشنبه نيز مراجعه نمود و اعلام كرد چنانچه نامبرده در دادگاه حضور نيابد طي سه روز آينده حكم جلب وي صادرخواهد شد. اين درحالي است كه پيش از اين همسر طبرزدي فعاليت سياسي نداشته و احضار افراد بدون هيچ اتهامي به دادگاه انقلاب مستمسك قانوني ندارد.
روابط عمومي جبهه دمكراتيك ايران – 27 اسفند 1387 خورشيدي![]( <a href=http://irapic.com/view/o01d6t.jpg.html title="o01d6t.jpg"){kind=small}
جناب اقای خامنه ای با سلام. بدون مقدمه شروع می کنم. امیدوارم اینک که این نامه را می ![]( .jpg.html title="o01d6t.jpg"){kind=small}
نویسم،خشم ناشی از برخورد سربازان شما با خانواده ام موجب نگردد تا از جاده ی منطق و عقلانیت خارج شوم و مطالبی را قلمی کنم که ای بسا از اهداف فشار جدید و جنگ روانی ان ها علیه همسرم و سایر اعضای خانواده ام باشد. جناب خامنه ای !شما رهبر جمهوری اسلامی هستید و من نیز از مخالفان شناخته شده ی این نظام هستم که در ۱۵ سال اخیر هر نوع زندان و شکنجه ی سفید و ضرب وشتم و محرومیت را تحمل کرده اما به هر حال پذیرفته ام که برای رسیدن به ازادی و دموکراسی می بایست هزینه پرداخت کرد و این طبعیت هر رژیم سرکوبگر و ایدئولوژیک است که مخالفین خود را سرکوب کند. اخیرا اما ماموران وزارت اطلاعات و دادگاه انقلاب حرکت جدیدی را شروع کرده اند که از خدا می خواهم ختم به خیر شود!؟ جناب خامنه ای!من در این ۱۵ سال گذشته هیچ گاه در هیچ مبارزه ی سیاسی همسرم را دخالت نداده ام و بر این باور بوده ام که به اندازه ی کافی نظام تحت رهبری شما برای من و خانواده ام مشکل تراشیده است که همسرم اگر بتواند همین مشکلات و مصائب را تحمل کند شاه کار کرده است. ضمن این که ایشان خودش نیز هیچ علاقه ای به شرکت در این گونه منازعات ندارد. 
بخش هفتم ـ شکل گيری جبههء دموکراتيک ايران و مواضع آن
حكومت مطلوب ما همان بود و هست كه در مانيفست 78 يا همان اعلاميۀ «ساختار سياسي آينده ايران» مطرح كرده بوديم: جمهوري آزاد و دموكراتيك. اين موضع اتحاديۀ اسلامي دانشجويان هم بود. موضع من هم بود و هنوز هم هست. ولي ما فقط يك بخش از «جبهۀ دموكراتيك ايران» هستيم و اين جبهه، اعضاي ديگري نيز دارد كه ممكن است طرفدار مشروطۀ پارلماني باشند. به همين دليل هم هست كه در «منشور ده گانه» يا همان «مانفست 79» و نيز در «مانيفست 83»، تعیین شكل حكومت آينده را به رأي نمانيدگان ملت در مجلس موسسان آينده ارجاع داده ايم. در عين حال، من هيچ گاه از بازگشت سلطنت استقبال نكرده و نمي كنم. من از هر نوع حكومت فردي و موروثي تنفر دارم. اعم از اين كه سلطنت باشد يا ولايت فقيه. مبارزهء من پيش از انقلاب و پس از انقلاب، با هر نوع حكومت فردي، موروثي و مطلقه بوده است. رأي شخصي ام «جمهوري آزاد و دموكراتيك » است. ولي از طرف جبهۀ دموكراتيك ايران، در مورد شكل نظام،حرفي زده نمي شود و صرفاً به محتواي آن اشاره مي شود. ما این امر را به آینده ارجاع داده ایم.
احمدی نژاد، رفته رفته شکل اوضاع دوران جنگ را بخود گرفته و فقر و بینوائی به سرعت جامعه را در خود می کشد، بی آنکه از آن درآمد باد آوردهء دوران خاتمی و بخصوص احمدی نژاد چيزی باقی مانده باشد. ميرحسين موسوی، بعنوان متخصص ادارهء دوران عسرت، خود را آماده می کند تا در خرداد ماه آينده، با بوسيدن دست رهبر و ولی فقيه، ناخدای کشتی در گل فرو رفتهء حکومت اسلامی شود
با آغاز مباحث در مورد انتخابات ریاست جمهوری دهم، "بحث چه کسی باید برای انتخابات کاندیدا شود؟" به کانون مجادلات سیاسی ایران تبدیل شد. جناح ها و گروه های سیاسی هم در درون و هم در بیرون تشکیلات خود در مورد کاندیداهای احتمالی و این که مناسبترین فرد، برای احراز این مقام "چه کسی است؟" شاهد مباحث گرم و دامنهداری بودهاند، البته در جامعهای که به علل و دلایل مختلف احزاب نیرومند و واقعی وجود خارجی ندارند و مناسبات سیاسی آن حتی در جناح مدعی اصلاح طلبی، پیشامدرن است، این مسئله ی چندان عجیبی نیست که انتخابات تا این حد «فرد محور» باشد، در چنین جامعهای افراد و خصوصیات اخلاقی و مدیریتی شان جای برنامه را میگیرند، به عبارت دیگر «افراد» به برنامهی احزاب تبدیل میشوند
دوستان عزيز جنبش جريان سوم:
من تدوين و نشر مانيفست جنبش جريان سوم را به شما تبريک ميگويم:
مقاله زير را من يکسال و نيم پيش در رابطه با فرامدرنيسم يا پسا مدرنيته نوشتم، و در آن ذکر کردم که فرامدرنيسم پايگاه رلاتيويسم فرهنگي بوده است، واينکه بيش از بيست سال است که، فرامدرنيسم و رلاتيويسم فرهنگي، اساس تئوريک پشتيباني بخش اعظم جنبش چپ ايران و جهان از رژيم هاي نظير جمهوري اسلامي در ايران ، بمثابه رژيم هاي باصطلاح "مترقي" بوده اند. در واقع در جهان امروز، جريان آينده نگر، بيان ترقي خواهي عصر کنوني، و ادامه مدرنيسم است، و نه جريان پست مدرنيسم، که جرياني واپس گر است.
سازمان های حقوق بشر، مردم فرهنگدوست ايران و جهان
بيش از چهار سال است که ما، به عنوان اعضای يک نهاد غير دولتی که کارش کوشش برای حفظ و نجات ميراث فرهنگی و طبيعی ملی و بشری ايرانزمين است، به طور مرتب خبر تخريب های ميراث تاريخی و فرهنگی ملی و بشری ايرانزمين را به اطلاع همگان و از جمله يونسکو رسانده ايم.
اين تخريب ها ـ که اکنون به شکلی گسترده در همه جای ايران ديده می شوند ـ معمولاً از طرف مسئولين ميراث فرهنگی و گردشگری به حفاران غير مجاز، قاچاقچيان آثار تاريخی، رويدادهای طبيعی نسبت داده شده و يا تخريب آن ها را به خاطر اجرای طرح های عمرانی لازم می دانند. در حالی که در بيشتر مواقع جای پای بی مبالاتی، سودجويي ها، زد و بندهای غيرقانونی افراد دولتی در اين تخريب ها کاملا آشکار است.
حسن ماسالی
001-301-792-3370
هشتم مارس 2009
چرا توانمندی خود را از دست داده ایم؟
(سخنی با ایراندوستان؛ به "بهانه" مرگ امیر حشمت ساران )
قریب هشت سال بود که امیر حشمت ساران را در ارتباط با کوششهائی که در راه باز سازی جنبش ملی و دمکراسی خواهی ایران صورت می گرفت می شناختم. از اینکه امیرحشمت ساران و زنان و مردان آزاد اندیش دیگری را از دست داده ایم متاثر و متاسف می شویم. اما شایسته مبارزین آزادیخواه و ملی ایران نیست که فقط "مراسم عزاداری" بر پا کنیم.
چندی پیش در دادگاه کیفری بین المللی ، حکمی تاریخی صادر گردید که اینبار بدعت مصونیت قضایی حاکم بر مقامات وزارت و بالاتر از آن شکسته شد تا خودکامگان و مستبدان آگاه باشند که موج دمکراسی خواهی و حقوق بشر در جهان ، میان آزادیخواهان هیچگونه مرزی نمی شناسد و اثر مستقیم در حکومتهای تمامیت خواه و سرکوبگر خواهد گذاشت و تفکیک قوا ، استقلال قضایی در دادگاه های بین المللی و تلاش فعالان و آزادیخواهان می تواند سدی بزرگ باشد در برابر جنایات و در پس آن معاملات سیاسی بین دولتها .
بوی تیر باران بلوغم را می دهم
از جنوب می آیم.
تنم بوی نفت می دهد.
سفره ام خالی است.
و در سرابی گم شده ام.
و شبهایم بدهکارعشق اند.؛
گوش کنید؛
داوری سازمان معلمان: ۲۳ اسفندروزنمادمدنیت دراندیشه ی معلمان واوج خشونت در وادی قدرت طلبان بود.
پور سلیمان سازمان معلمان:جمله ای ازشریعتی: " دلهای بزرگ واحسا سهای بلند عشق های زیبا وپرشکوه می آفریند."
لطفی نیا خراسان: صبرومبارزه ی اندیشمندانه تاپیروزی نهایی
عبدالرحمان ایران نژاد تهران:۲۳ اسفند مانند یکی از همه ی روزهای 30 سال گذشته معلم وایرانی تحقیر وتوهین شد،منتهابا وقاهت بیشتر.
نادرقدیمی همدان:اما بعد....بافرض اینکه اداره ی جهان به دولت ما واگذار شود....آیابرنامه ای داریم؟مذاهب گوناگون؟اندیشه های متفاوت؟پئششهای متنوع؟نوع غذاهاازچین تا....؟ فرهنگهای مختلف؟ این دولتدرمقیاسی کوچک جهانی مانند ایران را چنین ساخت؟ رفتارش
برد دموكراسی
در درون اجتماع خاصی احتمال می رود كه مشاركت حقیقتاً همگانی، نسبتاً عمیق، و در تصمیم گیری درباره ی برخی مسائل مربوط به همگان موثر باشد، حال آنكه ممكن است مشاركت توده ای در مورد مسائل دیگر كاملاً بی اثر باشد در این شاید مایل باشیم بگوییم كه این دموكراسی تا جایی كه پیش می رود راستین است. اما این كه تا كجا پیش می رود، در ارزیابی دموكراسی كامل در آن اجتماع مسئله ای است حیاتی. انواع مسائلی كه صدای مردم بر آنها حاكم است، و محدودیتهایی كه بر قدرت این صدا- اگر محدودیتی وجود داشته باشد- تحمیل می شود،برد دموكراسی دراجتماع را تعیین می كنند. هرچه برد وسیع تر باشد (مادام كه مسائل مورد علاقه ی همگان باشند) دموكراسی كامل تر تحقق می پذیرد
سالهاست كه دراویش در ایران مورد هجوم و آزار و اذیّت حكومتیان قرار می گیرند و شاهد ویرانی خانقاه كه دیگر نه ، بلكه حسینیه ها می باشند و حتی از ضرب و ستم و بازداشت و محاكمه نیز بی نصیب نمانده اند. ولی چرا حتی درویشان ، آنهم درویشانی كه در گذر تاریخ و زمان رنگ و بویی كاملاً شیعی به خود و آداب و مناسكاشان داده اند! و فاصله ای محسوس با تفكر و مرام خانقاه نشینان معروف تاریخ ایران گرفته اند ولی بهرحال هنوز درویش هستند و قادر به همنشینی با هزار دگر مانند خود در گلیمی، آنهم در زمانی كه بیش از همیشه دو پادشاه كه نه، حتی دو عامی نیز گاه در اقلیمی نمی گنجند
خبرهای بد همیشه کوتاهند. همیشه وقتی شماره زندان می افتد روی صفحه تلفن، باید بدانی که خبری هست، مخصوصا وقتی دوباره و چندباره تکرار می شود و تو نمی توانی جواب بدهی.
رسیده ای به خانه، بی خیال؛ و یکهو، خبرت می کنند که باز هم مرگی دیگر و این بار امیر ساران.
" خبرداری؟ از رجایی شهر تماس گرفتند و گفتند؟" و انگار دنیا روی سرت خراب می شود.
***
خانه شلوغ است، حالا دیگر همه آمده اند. از دور و نزدیک. به مقابل در که می رسی، هنوز در دلت خدا خدا می کنی، که در باز شود و یک نفر خندان بگوید" خبر دروغ بوده" اما صدای گریه و همهمه و لباس های سیاه رنگ، چیز دیگری می گوید.
همسر (...)
امیر حشمت ساران در گذشت. یک جمله ی خبری ساده که فاجعه ای بزرگ را بر دوش می کشد. فاجعه ای بزرگ که شاید در میان این همه فجایعی که هر روز بر سرمان می بارد،عمقش چندان رخ ننماید. حشمت ساران مدت ها در بند بود،چند روز قبل از به اغما رفتنش، مهندس طبرزدی می گفت که باید تا پیش از عید نوروز به دیدار خانواده اش برویم. قرار گذاشتیم که برویم اما افسوس که فرصت نشد و او در گذشت.امروز در منزل آقای نریمان مصطفوی از دوستان در بند دانشگاه امیر کبیر گرد هم آمدیم. دیدار به دعوت دفتر تحکیم وحدت انجام گرفته بود. از اکثر گروه ها آمده بودند. جبهه ملی،نهضت آزادی،ملی – مذهبی ها،جبهه مشارکت،مجاهدین انقلاب اسلامی، دفتر ادوار تحکیم وحدت و ... . جمعیت خوبی آمده بودند و چه حرکت زیبایی بود. اما آیا اینچنین برنامه ای تا کنون در منزل ساران برگزار شده بود؟نکند زندانی ِ سیاسی هم خودی و غیر خودی دارد برای ما؟ اگر تا کنون در منزل ساران گرد هم نیامده ایم و ندیده ایم که همسر و فرزندانش چگونه در یک زیر زمین به سختی روزگار می گذرانند ،اما از فردا قطعا در مرگش مرثیه سرایی خواهیم کرد و فریاد وا حقوق بشرا سر خواهیم داد
| مصاحبه با پایگاه اطلاع رسانی تلاطم |
| متن اصلی این مصاحبه را میتوانید در این لینک بخوانید تحمیل سی سال اندیشه طالبانی به زنان ایران . . . پایگاه اطلاع رسانی تلاطم در راستای انجام مصاحبه با فعالین سیاسی و مدنی ؛ به مصاحبه ای اینترنتی با خانم ویکتوریاآزاد مبادرت ورزید. ضمن تشکر وقدر دانی از این شخصیت برجسته به خاطر پذیر فتن انجام این مصاحبه توجه خوانندگان گرامی را به ان جلب می نمایم.. |
صدور حكم بازداشت رئيس جمهور سودان ،عمرالبشير به اتهام جنايات بشري و جرايم جنگي در دارفور از سوي دادگاه بين المللي لاهه ،نويد بخش آزادي و رهايي براي ملت در بند و اسير حكومت هاي استبدادي و زنگ خطري براي حاكمان مستبد و ديكتاتور است.صدور اين حكم بازتاب هاي متفاوتي را در بين كشور هاي مختلف دنيا با خود داشته است.عدهاي با موافقت و گروهي با مخالفت به صدور اين حكم واكنش نشان داده اند.در اين ميان آنچه كه بسيار تاْمل بر انگيز و غير قابل باور است ،رفتار سياسي و ديپلماتيك مقامات جمهوري اسلامي است.كساني كه داعيه ي دفاع از مظلومان عالم را دارند و براي نقض حقوق بشر در فلسطين سينه چاك مي كنند ،در مورد جنايت هاي انساني در دارفور نه تنها سكوت پيشه مي كنند بلكه از مسبب اصلي اين جنايات هم به طور رسمي و علني دفاع مي كنند و اين غير قابل باور است
پیام دانشجو:این گزارشی است که مهندس طبرزدی در۱۲خرداد سال جاری و پس از ازادی از زندان ارایه دادکه بنا به درخواست برخی دوستان عزیز و در استانه ی سال نو، بار دیگر به صورت کامل منتشر می شود:
درود می فرستم به همه ی آزادیخواهان خردمند و پایدار.سپاس می دارم کوشش همه ی کسانی که در این چند سال به هر نحو با من و خانواده ام همدردی کرده و برای آزادی من و سایر زندانیان سیاسی کوشش کردند.
پس از آزادی در 4 خرداد ماه،لازم دانستم گزارشی کوتاه از مبارزات 14 سال اخیر خود را تقدیم کنم.این گزارش می تواند به عنوان تجزیه و تحلیل برخی واقعیات اجتماعی با ارجاع به مضامین عینی آن مورد استفاده ی مبارزان راه آزادی و عدالت قرار بگیرد.
رگذشت جانکاه مبارز گرامی امیر حشمت ساران در زندان رژیم نشانگر وخامت اوضاع زندان های رژیم اسلامی است.در همین رابطه مهندس حشمت اله طبرزدی و دکتر فرزاد حمیدی دو تن از همرزمان این زندانی و اعضای انجمن زندانیان سیاسی،ضمن شرکت در برنامه ی تفسیر خبر صدای امریکا به تجلیل از ایشان پرداختند.مهندس طبرزدی اعلام کرد:گویا قرار است رییس کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل،به دعوت رژیم اسلامی از ایران دیدار کند. اگر این ها در کار خود جدی هستند باید با مبارزین راستین و مدافعان حقوق بشر دیدار داشته باشند تا ما مسائل واقعی را با ان ها در میان بگذاریم.
توضیح: این مصاحبه، قرار بود در روزآنلاین انتشار یابد اما به دلایلی نامعلوم، منتشر نشد.
مصاحبه گر- نوشین جعفری
تاريخچهي مختصر درخصوص روند شكلگيري "كميتهي گزارشگران حقوق بشر"؟ کمیته برای پوشش اخبار حقوق بشر در ایران، در ۱2 اسفند ۱۳۸۴ توسط چند تن از دانشجویان دانشگاههای ایران تاسیس شد. این افراد رسالت خود را دفاع از حقوق بشر و گزارشگری معین نمودند.
چطور شد که کلمه دانشجویی را ازنام کمیته حذف کردید؟
صبح روز جاری جواد علیزاده، فعال حقوق بشر، پس از انتقال به بند عمومی زندان حکم یکسال حبس تعزیری خود را به صورت شفاهی دریافت نمود
امیر حشمت ساران در پی به وخامت گراییدن وضع جسمی اش به بیمارستانی در بیرون از زندان رجایی شهر منتقل شد و روی تخت بیمارستان در حالی که دستانش با دستبند به دستگیره تخت قفل شده بود، به کما رفت و به راستی چه شد؟ (که به کما رفت) و ناگهان جان سپرد؟
گفتگوی اختصاصی سکولاريسم نو
بخش ششم: معجزهء حكومت ديني ما را به سكولاريزم رساند
چارچوب نظري باورهای جديد ما، به واقعيات عيني، و، بيش از هر چيز، عملكرد دستگاه رهبري و نهادهاي انتصابي از يك سو و مطالبات مردمي، از ديگر سو، مرجوع بود. چرا که اگر، مثلاً، دستگاه رهبري به نظريۀ دوره اي شدن رهبري كه در 26 مهرماه 76 مطرح شد، يا خروج خبرگان رهبري از انحصار فقها و روحانيت، كه در ميتينگ 4 خرداد 77 مطرح گرديد، پاسخ مثبت داده بود يا حداقل به اصلاح عملكرد خود در مقابل رأي مردم و نهادهاي انتخابي مي پرداخت، ممكن بود نظريهء جدائی حکومت از مذهب مطرح نشود، يا حداقل با ادبيات يا مفاهيم متفاوتی مطرح گردد. اما مقاومت رژيم در مقابل پيشنهادات اصلاحي، و سرسختي در مقابل آزاديخواهان، ما را به اين سمت سوق داد كه اصولاً براي اصلاح وضع موجود مي بايست به اصلاح قانون اساسي و بلكه پيش فرض هاي آن پرداخت.
مشکل اساسی فقط اين نيست که زنان ما در جنبش هايي که ظاهرا به آن ها ربطی ندارد شرکت نمی کنند؛ مشکل آنجايي به شدت بچشم می خورد که شرکت کنندگان در آن جنبش های «غير زنانه» نيز پس از مدتی، متقابلاً، حاضر نمی شوند در کنار ما قرار گيرند و به فراخوان های ما توجه کنند. توجه کنيم که اين امر حتی در مورد همه ی آن کسانی هم صادق است که به برابری و آزادی و حقوق بشر باور دارند. آن ها نيز با تصور اين که اين فراخوان زنان محدود به گروهی خاص است خود را موظف به حضور در کنار دعوت کنندگان نمی بييند. بدين ترتيب، کسانی که هر يک گوشه ای از يک مجموعه ی بهم پيوسته را گرفته اند دست در دست هم نمی نهند و قدرت خود را گسترده نمی سازند.
اشغالگر نه خود را با مردم تحت اشغال خويش هم هويت می داند، و نه عناصر هويتی و فرهنگی اشغال شدگان را با اهميت می شمارد. اين نکته می تواند به درستی تفاوت مهم يک «ديکتاتور» برخاسته از ميان يک ملت را با يک «اشغالگر» برآمده از خارج يا از ميان همان مردم روشن می کند. ديکتاتور نه تنها دچار تعارض هويتی با مردم تحت فرمانروائی خود نيست که اغلب می کوشد تا از طريق يکی کردن هويت خود با هويت مردم تحت سلطهء خويش فقدان حقانيت يا مشروعيت حکومت خويش را جبران کند؛ حال آنکه اشغالگر بر تفاوت ماهوی خويش با مردم تحت فرمانش آگاه است و برای حفظ آمريت خود بر اين تفاوت تأکيد می کند.
با کمال تاسف و تاثر امیر حشمت ساران زندانی سیاسی در زندان رجایی شهر در گذشت. این زندانی سیاسی از سال 1382 به دلیل محکومیت 12 سال از سوی دادگاه انقلاب در زندان رجایی شهر زندانی بود. امیر ساران از مبارزینی بود که اگر چه مبارزه ی مسالمت امیز مطابق با اعلامیه ی جهانی حقوق بشر را پی گیری می کرد ولی از سوی رژیم به شدت زیر فشار بود. حتا رژیم به این زندانی که از مدت ها پیش در زندان رجایی شهر دچار امراض گوناگون شده بود اجازه ی مرخصی نداد. اقای ساران در چند ماه اخیر بار ها دچار تشنج گردیده و به حال اغما فرو رفت ولی خانواده اش نتوانست عوامل امنیتی را راضی کند تا به او مرخصی استعلاجی بدهند. امنیتی ها به خوبی می دانستند که ساران در زندان خواهد مرد و عمدا به او مرخصی ندادند تا این که روز گذشته پیکر نیمه جان او را تحویل بیمارستان رجایی دادند. مسئولین بیمارستان به خانواده ی او اعلام کردند که همه ی بدن ساران را عفونت فرا گرفته و بسیار دیر او را به بیمارستان اورده اند. به راستی در زندان چه نوع دارویی به این زندانی ها تزریق می شود که دچار مرگ می شوند. مگر حکم ساران مرگ بود که مسئولین سازمان زندان ها جسد او را به خانواده تحویل می دهند؟چرا نباید کسی پاسخگو باشد و این در شرایطی است که تا کنون چند تن از زندانیان سیاسی این گونه از بین می روند و این خطر بهروز جاوید تهرانی را نیز تهدید می کند.چرا نباید نهاد های بین المللی در این زمینه به رژیم سرکوبگر و ضد حقوق بشر اسلامی فشار بیاورند؟مسئولین این رژیم به چه اصلی جز حفظ قدرت پایبند است؟چرا نباید جان انسان ها و سرنوشت همسر و فرزندان حشمت ساران و امثال او برای این ها اهمیت داشته باشد؟ به راستی شکایت این حکومت خشن و غیر پاسخگو را به کجا باید برد؟مرگ مشکوک این مبارز سیاسی که به طور حتم بر گردن رژیم جمهوری اسلامی است را به خانواده ی ساران و همه ی ازادی خواهان تسلیت می گوییم و از سازمان ملل متحد و شخص دبیر کل خواهان پیگرد حقوقی سران رژیم به دلیل مرگ این انسان های بیگناه در زندان های مخوف ان هستیم. روابط عمومی جبهه ی دموکراتیک ایران.
ما معتقديم كه ?خط امامي? ـ يا ?دوم خردادي? يا ?جناح چپ? ـ با ?جناح راست? تفاوتي ندارد. اين دو جناح با هم هويت و ساختار رژيم اسلامي را تشكيل مي دهند. جناچ چپ فقط قاعدۀ بازي را بلد است و در عوام فريبي استاد است. ولي جناح راست، از اين قواعد آگاهي ندارد. مثلاً، اگر چه جناح راست دين را ابزار كار خود كرده ولي براي بقاي خود مجبور است از ابزار سركوب يا خشونت عريان استفاده كند. ولي جناح چپ با پنبه سر مي برد. اما اگر نياز باشد، آدم هايي مثل كروبي، محتشمي، موسوي تبريزي، انصاري، بهزاد نبوي، ميردادمادي، حجاريان و ديگران، از جناح راست نيز افراطي تر عمل مي كنند. هويت سي سالۀ رژيم اسلامي از اين دو جناح تفكيك پذير نيست. در سركوب جنبش 18 تير 1378 هم خاتمي و خامنه اي هماهنگ عمل كردند. اين را فراموش نمي كنم.
جامعهء مدنی يا جامعهء سکولار ؟
اکنون که کشور ما ديگرباره در آستانهء بازگشت احتمالی ?اصلاح طلبان خودی? قرار گرفته است، و شک نيست که در صورت حدوث چنين واقعه ای ديگر باره بازار طرح مفهوم ?جامعهء مدنی? و ارتباط آن با ?دموکراسی اسلامی? يا ?مردمسالاری دينی? گرم خواهد شد، پرداختن صادقانه و علمی به اين مفهوم کليدی را در اين مرحله از تاريخ معاصرمان بی فايده نمی بينم.
بخش پنجم: ما و اصلاحات