جنبش
اعتراضی بی نظيری در ايران بعد از انتخابات 22 خرداد امسال آغاز شد.
ميدانيم جمهوری اسلامی طی 30 سال گذشته برای کشاندن مردم به خيابانها جهت
نشان دادن مشروعيت خود و القای حمايت مردمی، روزهای 
معينی را انتخاب کرده
بود. اما جنبش اعتراضی بعد از 22 خرداد نيز جهت مقابله با رژيم و نشان
دادن عدم مشروعيت آن، روزهای خود رژيم را انتخاب کرده است، و روز 16 آذر
که دو هفته ديگر است، يکي از اين روزها است. در نتيجه سؤالی که هست موضوع
اين روز در سلسله روزهايی است که در پنج ماه گذشته صحنه جنبش اعتراضی
ايران بوده اند و مهمتر آنکه چشم انداز آينده چيست؟
ادامه مطلب
معينی را انتخاب کرده
بود. اما جنبش اعتراضی بعد از 22 خرداد نيز جهت مقابله با رژيم و نشان
دادن عدم مشروعيت آن، روزهای خود رژيم را انتخاب کرده است، و روز 16 آذر
که دو هفته ديگر است، يکي از اين روزها است. در نتيجه سؤالی که هست موضوع
اين روز در سلسله روزهايی است که در پنج ماه گذشته صحنه جنبش اعتراضی
ايران بوده اند و مهمتر آنکه چشم انداز آينده چيست؟
ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط در دوشنبه دوم آذر 1388 و ساعت
|
تئورى پردازان مدیریت فقهی و بعضا نئو نظریه سازان دکترین مهدویت
و قائلين به آموزه کشف ولی فقیه از سوی خبرگان و نصب از سوی امام زمان و لاضرور
بودن مشروعیت حضرت ایشان، عمدتاً بر آمده از مدرسه نئو طالبانی مریدان مکتب حقانی،
با سلاخی داریوش و پروانه فروهر، صادر شد و با کشتن دو نویسنده، پوینده و مختاری،
خزانی خفقانی تمام ایران را فرا گرفت.
عامل هستم.بین اندیشه و عمل از راه نوشتن پیوند می زنم. از راه نوشتن نظریه پردازی می کنم و از راه عمل،نظریه ام را محک می زنم. گمانم بر این است که نظر ورزی و عمل گرایی دو حالت از یک فرایند هستند. این دو در یک زمینه ی مشترک قرار دارند. نوشتن ،فعل ذهن کمال یافته است که این ذهنیت از عمل ورزی که تحقق عینی ان است بیرون می رود اما به وجه اگاهانه به ان بر می گردد.از ذهنیت محض به سمت واقع بینی رو می اورد و دادو ستدی منطقی در یک فرایند اما بین چند حالت متفاوت به وجود می اورد.
ابتدا سعی خواهم کرد بخشی از مشاهدات خود از تظاهرات روز 13 آبان را بیان
کنم و در ادامه،تلاش نمایم به دور از فضای احساسی یا جانبدارانه،به تحلیل
این مطلب بپردازم.برای این که من بهترین یا راهگشا ترین نظرات را نظرات
معطوف به واقعیت و پرهیز از خیال پردازی های ارمان گرایانه می دانم.البته ادعا نمی کنم در این نظرورزی کاملا بی طرفانه عمل کنم.
هاي موجود را نه
ساختاري بلكه شخصي يا گروهي مي پندارند. براين فصل مشترك اصرار ورزيدند كه
اين شعار انحراف ازمسيرملت است. پرواضح است بحث وگفتگو با كساني كه چشمان
خود را بطورعمد برواقعيت خواست مردم بسته اند فايده اي مترتب نيست. اما
كساني كه دل درگرو جنبش مردم دارند شايسته است ديد جامع تري نسبت به سمت
وسوي حركت هاي مردمي داشته باشند.
يکتائي انفصالي تحول بشريت در
قرن بيست و يکم معادل 20000 سال خواهد بود. يعني در عرض 100 سال در قرن کنوني که
ما زندگی میکنيم، معادل 10 برابر همه تحول دوهزار سال تاريخ مذاهب اصلي گذشته، دنيا
بجلو خواهد رفت. اين موضوع درباره همه عقايد و افکار مطرح است، چه معنوي و چه عرصه
هاي ديگر زندگي بشر. مثلاً در عرصه سياست، فاصله ما از زمان مصدق بسيار بيشتر از
فاصله مصدق از زمان کورش است. اين معناي حرکت با شتاب تصاعد هندسي در جامعه بشريت
است، و تحول جاري به اينگونه بايستي در دنياي گلوبال امروز درک شود، که معناي
*گذشته* اساساً عوض شده است. اگر دوران درشکه و ايحاد راه هاي مال
رو چندين قرن طول کشيد تا در اقصي نقاط دنيا گسترش يابند، براي توسعه اتومبيل و
ايجاد جاده ها در دنيا صد سال هم زياد بود، و براي کامپيوتر و همه جاگير شدن
اينترنت يک دهه کافي بوده است. اين موضوعي است که رهبران مذهبي و سياسي امروز
بايستي درک کنند، وگرنه با سطح درک خود در حد عصر کشاورزي و عصر صنعتي، يا جهان
گلوبال عصر فراصنعتي را به خاک و خون خواهند کشيد و يا آنکه خود را نابود ميکنند،
که هردو حالت ميتواند فاجعه اي مصيبت بار براي بشريت باشد." (1
از
انتخابات و در واقع ناديده گرفتن نصايح وی (کيهان، ۶ آبان ۱۳۸۸)، و نيز اعلام وصول
شکايت نمايندگان مجلس از موسوی توسط دادستان کل کشور (فارس، ۶ آبان ۱۳۸۸) پروژه
دستگيری موسوی و کروبی را يک گام به جلو راند.
روز گذشته علی خامنه ای رهبر حکومت اسلامی ،همچون گذشته سخنان یک جانبه ای ایراد کرد.او در سخنان اخیر خود ضمن تکرار مباحث ملال اوری همچون تعریف و تمجید از حکومت تحت امر و دستگاه های حکومتی، و اظهار این نکته ی شگفت انگیز که اگر صدا و سیما بتواند خدمات واقعی حکومت را بیان کند دربین مردم شادی و شعف بیشتری ایجاد خواهد کرد(!؟)دو نکته ی جدید را نیز در سخنان خود گنجاند که مورد توجه ی رسانه ها قرار گرفت.
اقتدار نیست.برای این که
عبد المالک ریگی نیز با یک عملیات انتحاری چند فرمانده ی ارشد رژیم را از بین برد.
ایا این مسئله نشانگر اقتدار گروه جند اله است؟در عصر مدرن مفهوم اقتدار تفاوت کرده
است. رژیمی مقتدر است که از پایگاه مردمی قوی برخوردار باشد و بتواند تصمیمات
خردمندانه ای اتخاذ کند. شاخص های
اجتماعی،فرهنگی،سیاسی،اقتصا
دهه اخيررا مي توان با درنظر گرفتن تناسب نفوذ اين اجزا درحاكميت تبيين نمود.دهه نخست درتب وتاب ناشي ازكاريزماي رهبري انقلاب نقش روحانيان درساختار قدرت غالب بود. اما با فروكش كردن آتش جنگ، درگذشت خميني واجراي سياست هاي اقتصادي رفسنجاني اين بازار بود كه جايگاه فرادستي رادرهرم قدرت اشغال كرد.اين دوره نيز البته چندان نپاييد. بن بست حكومت درعرصه اجتماعي، فرهنگي، سياسي كه برآمده از شرايط نوين اقتصادي بود راه را برظهورنظاميان همواركرد.اما درست درشرايطي كه مي رفت نظاميان حكومت را يكسره قبضه كنند. انتخابات 22خرداد معادلات را درهم ريخت. جدال قدرت درون حاكميت ازپيش ازانتخابات آشكاربود.آنجا كه تشكل هاي عمده روحانيان درحمايت ازكانديداي نظاميان به سياست واحدي دست نيافتند و بازارضمن اطلاع ازنظر رهبرحمايت كم سو ومشروط ازاحمدي نژاد را به منظورعدم حذف كامل خود برگزيد.
به مرور براشفتگی رژیم اسلامی از شعار راهبردی،استقلال-ازادی-جمهوری ایرانی اشکار می شود. سخنان دو روز گذشته ی علی لاریجانی رییس مجلس رژیم اسلامی و سخنان روز گذشته ی احمد خاتمی در نماز جمعه مشخص کرد که ستاد فرماندهی کودتا،پس از حدود 3 ماه سکوت به این نتیجه رسیده است که باید علیه این شعار محوری موضع بگیرند.
ممکن است بعد از خروج سربازان آمریکایی از خاک
عراق تاسیسات هسته ای، نظامی و بعضاً اقتصادی کشور مورد حمله هوایی آمریکا و
متحدانش قراربگیرند؛ مرحله ای که تا رسیدن به آن
نكتهٌ
اصلی در این است كه مدعیان اصلاح طلب رهبری اعتراضات اخیر غیر از همین حرف هایی كه
خلاصه شد چیزی (چه نظری و چه عملی) در چنته ندارند تا بتوانند به راه جدیدی بروند.
برای همین هم هست كه هر جا موفق به سازماندهی و عرضهٌ شعار شدند از انقلاب اسلامی
گرته برداشتند و این را هم به سرعت روشن كردند كه اصلاً قرار نیست از چارچوب قانون
اساسی جمهوری اسلامی جلوتر بروند. در حالت فعلی روش و افكار آنها فقط در جهت محدود
كردن جنبش و توقف آن سیر میكند و هیچگاه هم نخواهد توانست از این حد فراتر برود.
برای آنها ختم تاریخ همین پروژهٌ حكومت اسلامی است، بعد از این قرار نیست اصلاً
اتفاق عمده ای بیافتد تا طرحش را بریزند یا به طرفش بروند. فكر و عمل آنها به آخر
خط رسیده است و هر طرحی هم كه بیاندازند نقش و نگاری است بر در و دیوار این بن بست.
اگر دائم هشدار میدهند كه نباید از زیر عبای اسلام بیرون رفت برای این است كه
میخواهند اختیار كار در دست خودشان بماند.
اعتراف گیری طی مراحل گوناگون با اهداف متفاوت صورت گرفت. من در این مقاله تلاش خواهم کرد با پرداختن به جنبه های گوناگون این پروژه ی ضد انسانی نشان بدهم که متناسب با پرداخت هزینه ایا این پروژه که توسط سپاه و اطلاعات صورت گرفت فایده ای برای رژیم در برداشته یا این اقدام نیز به طور کامل به ضرر ان ها تمام شده است.
اجلاس مجلس خبرگان در روز گذشته (همزمان با سفر
آقاي احمد نژاد به آمريکا)
نشان ميدهد، اين است که متأسفانه آرزوي من ممکن است برآورده نشود. امانوئل کانت
عمری برای برنامه ترقي خواهانه در اروپا فعاليت کرد و همه گونه تضييقات عليه خود را
در زمان فردريک ويلهلم دوم جانشين واپس گراي فردريک کبير پذيرفت که حتي نوشتن
درباره مذهب را براي وي ممنوع کرده بود و کماکان آرزوي کانت اين بود که تحول
جامعه به اهداف برنامه ای ترقي خواهانه نه
تنها در آلمان که در آنجا زندگي ميکرد بلکه
در بقيه اروپا نيز از طريق اصلاحات مسالمت آميز انجام پذيرد وليکن وقتي در فرانسه برنامه
مدرنيسم از طريق انقلاب به ثمر رسيد کانت از آن انقلاب دفاع کرد نه آنکه آروزيش
انقلاب بود، که نبود، بلکه به اين خاطر که هدف ترقي خواهانه خود را بالاخره اينگونه
ديد که در جايی به ثمر رسيده است. اگر جشني گرفتن داشت براي محتوای تحول ترقي
خواهانه بود وگرنه کسي از دادن کشته هاي انقلاب چه در فرانسه چه پيش از آن در جنگ
استقلال آمريکا نميتوانست که خوشحال باشد (1).
منتظری می گذرد، مکاتبه ای که ديده ام بسياری از ناظران آن را تحولی بزرگ بسوی
دموکراتيزه شدن حکومت اسلامی در ايران خوانده اند. اما من هرچه در اين مکاتبه می
کاوم بيشتر می بينم که بين رابطه ای که ميان يک مدعی رياست جمهوری کشور و يک «آيت
الله العظمی» برقرار است و رابطه ای که ميان رئيس جمهور فعلی (به تقلبی بودن و
نبودنش کاری ندارم) و آيت الله خامنه ای وجود دارد، از لحاظ کارکردهای ساختاری
حاکميت سياسی تفاوت مشهودی نيست و اين دو رابطه را، از اين لحاظ که گفتم، بسيار
مشابه هم می يابم، با اين تفاوت که در يک رابطه طرفين می کوشند از حق و حقوق مردم
سخن بگويند در حالی که عملاً سابقهء چندانی در احقاق اين خقوق ندارند و در رابطه ای
ديگر هم اگرچه حرف و سخن همچنان از حقوق مردم است اما در دست داشتن حاکميت به آنها
امکان داده که اين حقوق را به بدترين شکلی ضايع و پايمال سازند. 
محدودی بر بازی کردن در دست
نظام باشد (که البته به عقيده اين حقير کارتی ديگر برای بازی وجود ندارد)، مهمترينش
سرمايه گزاری بر روی شريان هايی از حرکت اعتراضي ست که استعداد تن داد به نوعی
سازش، مصالحه و آشتی را داشته باشند. در حقيقت اعمال اين سياست از سوی نظام از
آنروست که به خوبی دريافته اند ابتکار عمل از دست نظام به دست جنبش افتاده و اين
طبعاً از ديد آنان خطری جدي ست که هويت نظام را با چالش مواجه می سازد
اقای خامنه ای رهبر حکومت دینی حاکم بر ایران،روز گذشته در خطبه های نماز جمعه ی حکومت، ضمن تهدید مخالفین و معترضین ،سخنانی ایراد کرد که مورد توجه ی محافل مخالف و موافق قرار گرفت و هر کس با توجه به شرایط خاص کنونی و دیدگاه های خود،نظراتی پیرامون ان ابراز داشت. البته در ایران اظهار نظر انتقادی پیرامون گفته های ایشان ممکن نیست و هنوز یک تابو به حساب می اید. برای این که به منتقد فورا انگ توهین به رهبر زده و راهی زندانش می کنند. نگارنده 2 سال حبس از همین بابت گذرانده ام که 15 ماه از ان را در انفرادی سپری کرده ام.اما بنا ندارم به دلیل ترس از حبس و شکنجه خودم را سانسور کنم و به همین دلیل در این مقاله نظراتم را بیان خواهم کرد.
صاحب اين قلم نيست. اما مشاهدهء حوادث بين المللی ما را به اين يقين
رهنمود می شود که سير تحول تاريخی سراسر جهان ابتدا به سوی سکولاريزه کردن حکومت و
سپس استقرار حاکميت دموکراتيک مردم حرکت می کند. اگر در تاريخ بتوان قائل به «جبر»
شد سکولاريسم (به معنی پايان تسلط مذهب بر حاکميت) سرنوشت محتوم همهء جوامع است و
در اين مورد هيچگونه نگرانی وجود ندارد، اما فقط بايد آرزو کرد که حاکمان سکولار
آينده حاملان تاريخی دموکراسی نيز باشند. 
دوره دهم ریاست جمهوری سپاه
پاسداران و به طبع ان بسیج دانشجویی را در مسیر یک حزب سیاسی مسلح و در ردیف
احزابی چون حزب خلق کره شمالی و بعث عراق و نیز حزب بعث سوریه قرار می دهد.و بسیج
شاخه دانشجویی این حزب سیاسی از به بعد در دانشگاه قدرت نمایی خواهد کرد.
سياسی مبتنی بر ميراندن است بلکه به اين دليل نيز که مرگ
بر ابراز انزجار و خشم و کينه است و زنده باد آزادی و استقلال و ولايت جمهور مردم،
اظهار عزم به بنای جامعه باز و تحول پذير، جامعه انسانهای مستقل و آزاد است. بدين
قرار، شعارها می بايد بيانگر حقوقی باشند که تمامی مردم ايران از آنها بر خور می
شوند. برای مثال، «ولايت جمهور مردم آری، ولايت فقيه نه» و يا «استقلال، آزادی،
جمهوری ايران» و يا « رشد بر ميزان عدالت اجتماعی آری و ويرانگری بر ميزان ستم
گستری نه» و يا عدالت اجتماعی آری (برخورداری زنان از منزلت و کارگران و ديگر
اقشار، هم حقوق خود بعنوان انسان و هم از منزلت و امکان برابر بر کار و حاصل آن و
هر قوم از حقوق فرهنگی و غير آن ) و ستم گستری نه» 
آنچه استراتژي درست جنبش حقوق مدني در آمريکا بود اين بود که فقط يک جنبش
تدافعي نبود و کسب خواستهاي خود را به روشني در هر قدم پياده ميکرد و حرکات تهاجمی
بدون خشونت نظير
اقدام خانم روزا پارک در نشستن در محل مخصوص سياهان در اتوبوس را نه
تنها مورد حمايـت قرار ميداد بلکه آن را سرمشق مبارزه مسالمت آميز خود
اعلام ميکرد.
وبلاگ سهرابستان
در وطن» را ـ به تعبير خودش ـ پيش
گرفته( خواندم جمله ای يافتم(1) که فکر می کنم دريغ است آن را ناديده بگيريم، چرا
که، بنظر من، ماحصل دوازده سال تجربه ای است که بسياری از خوش باوران دائماً در
برابر قبول آن مقاومت کرده اند و اکنون، در پی انتخابات 22 خرداد گذشته، در کلام
بابک راد فرمولبندی شده است، بدينگونه: «مردم عزيزمان... می دانند که ساختن مملکتی
که آزادی و عدالت و رفاه دارد، مستلزم پرداخت هزينه است و متأسفانه ما با "رأی" و
زبان انتخابات نتوانسته ايم و نمی توانيم به خواسته خود، يعنی "تغيير" برسيم...
[بقول مهندس موسوی] در کشوری هستيم که از شدت فساد حکومتش، برای دفاع از حق بايد
دست از "جان" شست».
از زبان اقای کثرانی در خبر ویژه ی روز پنج شنبه ی خود گذاشته است بخوانید و پس از ان دفاعیه ی من را مطالعه فرمایید. البته من و شما همگی می دانیم که اقای شریعتمداری نماینده ی تام الاختیار اقای خامنه ای در این نشریه است و به همین دلیل حرف زدن با او،در افتادن با کسی است که پشتش به کوه قدرت است و سپاه و دستگاه قضایی ووزارت اطلاعات و بسیج و لبای شخصی و خلاصه یک حکومت تا دندان مسلح را با خود دارد،بازی با جان و مال و ابروی خود و خانواده اش است. اما من مدت ها است که قید این چیز ها را زده ام و امیدوارم در این دفاعیه از دو چیز در امان باشم. یکی ترس از حاکم مستبد و دیگری خروج از جاده ی انصاف.
ازفعالان سياسي و مدني درزندان بسر مي
برند. هنوزمحاكمات واعترافات نمايشي با وجود آنكه اصلي ترين هدف آن (وابسته نشان
دادن حركت مردم به بيگانگان ) كه با گفته هاي اخيررهبرحكومت ازحيزانتفاع ساقط شد
ادامه دارد. هنوز روال هاي عادي جامعه نظير بازگشايي دانشگاه ها ومدارس درآغازماه
مهر درهاله ي ابهام قراردارد. هرروز نغمه تازه اي سازمي شود تا دانشگاه ها و دست كم
دانشگاه تهران كه هنوزاززخم جنايت در كوي بغض آگين است يك ترم تعطيل شود. 
جنبش
سبز در تاریخ سیاسی ایران بیسابقه است. این جنبش (بر خلاف ادعای مقامات جمهوری
اسلامی) به صورت خودجوش شکل گرفت، پیشبینی نشده بود، رهبری واحد نداشت و به هیچ
جریان و گرایش سیاسی خاصی وابسته نبوده است. اصلاحطلبان البته نقش تسهیل کننده
(کاتالیزور) را در آن داشتند. شعارها و وعدههای حقوق بشری و دموکراتیک نامزدهای
اصلاحطلب در انتخابات 
به دلیل درگذشت یکی از بستگان نزدیک باید به شهرستان می رفتم. رفتم و گروهی
از هم میهنان
که از شهر ها و روستا های دور و نزدیک امده بودند را دیدم. من در این مدت
حدود سه ماه ،از تهران دور نشده بودم و با گروه های گوناگون شهری و
اجتماعی
تماس واقعی نداشتم. اما سفر اخیر برایم بسیار مفید بود.تا پیش از ان مردم
به سه دسته ی عمده تقسیم شده بودند. گروه طرفداران موسوی،طرفداران احمدی
نژاد و تحریمی ها. به مرور که به شب انتخابات نزدیک می شدیم و به ویژه با
راه افتادن ان مناظره های تاریخی از شمار تحریمی ها کاسته می شد
و بر شمار
دو کاندیدای اصلی اضافه می شد. تا انجا که مناظره ها توانست مردم را به
مانند طرفداران دو تیم رقیب به میدان بکشاند. تحریمی ها حدودا در اقلیت
قرار گرفتند و من نیز در این اقلیت و بلکه از پیشقراولان ان بودم و از این
بابت خوشحال هستم.البته اگر احتمال می دادم مردم در اعتراض به تقلب دست
به اعتراض می زنند حتما در انتخابات شرکت می کردم اما به هر حال در ان
شرایط حاضر نشدم پای صندوق هایی بروم که از نتیجه ی ان اگاه بودم. این
البته یک بحث غیر ضروری در شرایط فعلی است و من نمی خواهم به ان دامن بزنم.
باشد" نوشتم (1). 
در دهان ها که حتماً در ذهن ها با عبارت «...آزاد بايد گردد»
همراه می شود، مرتباً در فضای تلخ کشورمان پژواکی کوبنده و دردناک يافته است. رژيم
به جراحی پيکر خويش مشغول است. پرهائی را که رهبرش زمانی از آن يکی از دو بال
پرندهء حکومت اسلامی خوانده بود کنده می شوند و بر صندلی های سالن تئاتری تهوع آور
می نشينند، تئاتری که محاکمه کنندگان جلوه فروش بر صحنه از محاکمه شوندگانی که در
جايگاه تماشاگر نشسته اند بی استعدادتر و بی مهارت ترند. فکر کردم شايد بد نباشد که
مطلب اين هفته را به همين مفهوم «زندان سياسی» و نکات پيرامون آن اختصاص دهم...
نام «تعزير اسلامي» استفاده می کنند برکسی پوشيده نيست. سی سال است که
قربانيان نظام مقدس، مزهی گفتمان چماق و شلاق و تجاوز ــ يا همان تعزير اسلامی ــ
را چشيده اند و از راه پوست و استخوان شان، واژگان و جملات و معانی اين ديسکورس
قديمي ِ هزار و چارصد ساله را از نو آموخته اند. اما اينکه همين حاکمان اخيراً
تصميم گرفته اند روش اقناعي ِ خود را در مورد همقطاران خودی نيز به کارگيرند،
نالهی کم رمق خودیها را درآورده که، «با ما چرا؟ ما که محارب و کافر و سکولار
نيستيم! ما که فقط می خواهيم با شما ديالوگ داشته باشيم. 
درانتخابات كشدارترين چالش آن به شمارمي
رود.اما آيا اين همه ي ماجراست. اندك تامل درگفته هاي هريك ازبازيگران اين
عرصه دو نكته را آشكار مي سازد .نخست آنكه بحث تقلب درانتخابات تنها نقطه
ي شروع تعارضات است. ديگر آنكه به رغم هويت يابي شكاف اصلي « يك تن
سالار/مردم سالار» به روشني تكثر گفتماني درهردوسوي جبهه قابل تشخيص
والبته روبه ازدياد است .. . با اين تفاوت كه درجبهه مردم سالاري با وجود
چند گونگي مشرب ها تلاش بر آن است تا جنبش ازسرگرم شدن به آن امتناع ورزد.
ضمن آنكه اين موضوع مانع ازآن نيست تا اجزاي اين رنگين كمان دمكراتيك هويت
مستقل خود را مشخص كنند.
در آخر هم اين نکته را بگويم که عده اي دوست دارند ضعفهاي آقاي موسوي يا کروبي را نشان دهند و فکر ميکنند به اين طريق رهبران سکولار جاي آنها را خواهند گرفت. اين خيالي خام است. جايگاه آقاي موسوي به اين خاطر است که حزب مشارکت ايشان را در اين انتخالات در اين نقش قرار داد وگرنه مردم حتي اسم ايشان را هم يادشان نبود، اگر هم ايشان موفق نشوند يا خراب کنند آلترناتيو ايشان کسان ديگري از همان جبهه مشارکت اسلامی هستند و نه رهبران سکولار. رهبران سکولار متأسفانه در شرايط کنوني در مسابفه اي با رهبران اين دو حزب نيستند چرا که خود حزبي ندارند که به نمايندگي از آن نيرويشان اندازه گيري شود و برخوردهاي فردي به ايشان هم درد سکولارها را دوا نميکند. سکولارها هيچ راهي ندارند غير از آنکه زير تيغ در همين ايران احزاب خود را بسازند و آنهم وقتي است که برنامه خود را تبليغ کنند هرچه که به آن اعتقاد دارند وگرنه با تخريب آقاي موسوي و کروبي فقط جنبش دموکراسي خواهي را تضعيف می کنند. در خارج هم همينطور است و بسياري از حمللات به هواداران حزب مشارکت غلط است و سکولارها هم ميتوانند با پلاتفرم هاي خود کار کنند تازه سرکوب که براي سکولارها در داخل زياد است، در خارج از آن خبري نيست. اگر هم آقاي موسوي يا کروبي خراب کنند اين مايه خوشبختي نيست که يک عده بگويند ما که گفتيم. نرهبران هر جرياني ميتوانند خراب کنند همانطور که در تاريخ ما ده ها رهبر جريانات سکولار به دلائل مختلف خراب کردند. اين ها هم اگر خراب کنند از همان جبهه مشارکت و حزب اعتماد ملي جايگزين برايشان پيدا خواهد شد و بايد اميدوار باشيم که نابود نشوند نه آنکه از چنان سناريوئي خوشحال شويم و فکر کنيم بنفع سکولارها تمام ميشود.
پس از برگزاری اعتصاب غذای نيويورک، به ابتکار و مديريت آقای اکبر گنجی، دوستی که داوطلبانه از شمال کاليفرنيا برای شرکت در اعتصاب به نيويورک رفته و برگشته بود به من تلفن کرد و با تعجب گفت: «فلانی، فکر می کردم تو را در نيويورک می بينم. دعوت عامی بود از جانب عدهء زيادی از روشنفکران و اساتيد دانشگاه برای اعتراض به زندانی کردن اين همه فعال سياسی، و نيز فرصتی مناسب بود برای گردآمدن و ـ بخصوص در شب ها که فراغت بيشتری وجود داشت ـ فکرها را روی هم ريختن و رد و بدل کردن افکار. تو چرا نيامده بودی؟» 
در فرداي مرگ مائو آشکار بود که ديگر اين دو برخورد به آقاي تين سيائو پينگ هم به پايان رسيده است. سؤال اين بود که آيا راديکالهاي جوان، آقاي تين سيائو پينگ را سر به نيست ميکنند، با بالعکس. آقاي تين سيائوپينگ پيش دستي کرد و آنچه گروه چهار نفر ناميد يعني وانگ هونگ ون جوان و همسر مائو و دو نفر ديگر را که سرکردگان آنها بودند را به زندان انداخت و در همين حال جسد مائو را موميائي کرد و با وجود آنکه خود مائو در انقلاب فرهنگي دستور پائين کشيدن وي و ارسالش به دهات براي بيل زدن را داده بود اما تين سيائو پينگ نه تنها خاطرخ مائ را نابود نکرد بلکه از مائو يک فرعون موميائي گرفته در قبري مجلل ساخت و براي هميشه از همان روش تنش زدائي مائو استفاده کرد البته اينبار مائو بود که به شکل مجازي نقش يک امپراطور چين و يک رهبر راديکال حزبي را براي آسايش روان راديکالهاي کمونيست در حزب و جامعه ايفا می کرد اما نه بطور زنده بلکه در نقش خدايگونه خود به شکل يک مرده با همه احترامات و گروه چهار نفر راديکال ها هم هر چهارتايشان در زندان ماندند و آخرين نفرشان يکي دوسال پيش در همان زندان درگذشت. ضمناً يکوقت فکر نکنيد که سرکوب جنبش "تين آنمن" را گروه چهار نفر انجام دادند. خير آنها سالها بود که در زندان بودند و آن سرکوب را همان جناح تين سيائو پينگ کرد که ديگر در آن روزها در قدرت بود البته آن واقعيت به موضوع بحث من اينجا ربطي ندارد. آنچه اينجا ميخواهم بگويم اين است که مسأله آقاي احمدي نژاد با اقاي رفسنجاني نظير مسأله گروه چهار نفر با تين سيائو پينگ است و هردو ميدانند که تا آقاي خامنه اي هستند ايشان نميخواهد که هيچکدام حذف شوند.
پرسشی منطقی،کنجکاوانه و از روی امید مطرح بوده و ان پرسش این است که هاشمی چه می تواند بکند و مردم از او چه انتظاری دارند و او چه باید بکند؟چه می تواند بکند به چه باید بکند تبدیل شده است. برای این که هرگاه اجتماعی در مسیر خواسته های تاریخی خود به نقطه ی حساسی برسد به هر وسیله ای دست می زند و از هر حادثه ای انتظار می کشد تا این حساسیت را درک کرده و او را در رسیدن به هدف کمک کند. گویا مردم ایران -البته اکثریت- به چنین نقطه ی حساسی رسیده باشند.
کرده ایم. مشخص است که این ها از نماز جمعه ای که قرار است توسط هاشمی رفسنجانی بر پا شود به شدت وحشت کرده اند. روش برخورد ان ها با امثال رفسنجانی سود جویانه و ماکیاولی است. اگر او از نظرات ان ها پیروی کند همه ی اشتباهات و انحرافاتش ندیده گرفته می شود. اما اگر حاضر به تمکین از ان ها نشود،همه ی عیوب عالم را بر او بار می کنند.متن زیر را ببینید:
ديروز مراسم تحليف دور دوم رياست جمهوري محمود احمدي نژاد انجام شد. نيروهاي انتظامی همه جا در اطراف ميدان بهارستان حضور داشتند و جمعيتي که در اعتراض هاي خياباني در روز گذشته شرکت داشتند در مقايسه با همه اعتراضاتی که از حدود 50 روز پيش يعني از روز 22 خرداد ماه آغاز شدند خيلي کم بود. البته همه ما درباره شدت سرکوب اعتراضات و حضور وسيع نيروهاي انتظامی در هفته هاي اخير بويژه بعد از مراسم چهلم ندا آقا سلطان در بهشت زهرا آگاه هستيم. اما به هرحال مراسم تنفيذ و تحليف آقاي احمدي نژاد با کمک آيت الله خامنه اي انجام شد و تظاهرات خياباني هم ديگر نه تظاهراتی ميليوني نظير روزهای اول پس از 22 خرداد بلکه شمار معترضان در خيابانها به هزاران نفر تنزل کرده بود. درنتيجه سؤال اين است که آيا اپوزيسيون شکست خورده است و آقاي احمدي نژاد پيروز شده است؟
دوازده سال پيش، در آغاز 1376، ايرانيانی که خود را برای «دوران پس از هاشمی رفسنجانی» آماده می کردند، با شعارهای انتخاباتی جديدی روبرو شدند که روی پوسترها و پرچم ها و بنرهای پارچه ای رنگارنگ در همه جا به چشم می خورد؛ شعارهائی متعلق به «جبههء مشارکت ايران اسلامی» که، با استفادهء هوشيارانه از همهء وسائل تبليغاتی در دسترس، آمده بود تا دوران مشهور به «اصلاح طلبی» را آغاز نموده و نامزد مقام رياست جمهوری اش، سيد محمد خاتمی، را روانهء کاخ رئيس جمهور ايران اسلامی کند.